Bir kere başımıza gelmesin

Bugünlerde çok isyankar oldum. Aslında şu blogta kişisel yazılarımı yazmaya başladığımdan beri sürekli bir şikayet içerisindeyim. Bende kuşlardan, böceklerden, güneşten, bahardan yazmak isterim ama olmuyor işte zırt pırt bir şey çıkıveriyor.
Şu sıralar pek bir garip duygu içindeyim. Bu duygunun ne olduğuna gelince çok saçma gelecek ama şu; karışıklık. Evet karışıklık. Peki karışıklık derken ne demek istediğime gelince, kafam çok karışık, içindeki düşüncelerim raflarına konulmuş hangisini seçsem diye düşüneyim tarzında değil de, acaba hangi rafa şunu koysam sonra oradan hangisini seçsem gibi karma karışık bir duygu işte:)
Okuldaki notlar düşüşte, sürekli termodinamik dersinden atılmam, okulda amaçsız şekilde bir yer almam ve ben ilerde mühendis olacam ama şu anda bir halta yaramıyorum acaba 2 sene sonrada mı bu şekilde olacam duygusu. Artık o kadar sıkıldım ki yani okulda kendimi bir araç olarak görüyorum farklı bir şey olmamasına rağmen değişen şeylerin çok olması birazda bunun sebebi.
Sonrasında özel hayatım. Geçen yazımda anlattığım gibi ama orada anlatamadığım çok farklı şeylerinde olduğu ve belkide o zamandan süre gelen bu karışıklık silselesi nedeni. etrafta sevgilileri görürken bir iç geçirmem, ya bende bulayım olmayacak derken,ya sadece kızlar bir araç mı? ya da vakit geçirilecek karşıt grup gibi mi görmek gerek? ya da bu duyguların hiç bir amacı olmayan ve sonrasında bana zarar olacak diyerekten beklemede mi durmak? beni bu sürece iten olaylar. Yani belki şu yazdıklarımı anlayamazsınız ama kafam çok karışık ki bilemezsiniz hiç.
Yani bir yerden başlayıop bunların hepsini teker teker düzeltmem gerek ama nereden başlayacağımı bilmiyorum hiç. Acaba dersleri bir yoluna sokup, özel hayatıma önem vermeye mi başlasam diyorum; fakat ya özel hayatımı düzeltemez ve hüsran olursa ve düzelttiğim dersleri tekrar çöpre atmak zorunda kalırım diye durmam beni geciktiren olay aslında. Ama risk almadan bir şey olamayacağından dolayı en yakın sürede bu söylediğim şeyi yapacam. Sanırım...